Daar zijn we nog één keer...

Jaja, helemaal loslaten konden we het nog niet...er moest nog een afsluitende blog komen! En dat 3 weken na de laatste. Intussen hadden jullie de ontwenningsverschijnselen achter de rug en dan deze verrassing. Maar wees gerust dit is echt de laatste! 

Intussen zijn we zo'n 1 1/2 week terug uit de Cariben en dat is toch echt wennen. Het leven daar doet ons goed en past als een jasje, al was de behoefte er ook wel om weer naar huis en naar NL te gaan. Er zijn tenslotte een hoop lieve mensen aan deze kant van de wereld! 

Waar waren we gebleven... volgens mij bij het inpakken van de koffers en het vertrek richting Hato airport. Vanaf daar pakten we een "klein" vliegtuig naar Bonaire. Deze vliegtuigen vliegen hier als taxi's tussen de Benedenwindse eilanden. Naar de Bovenwindse eilanden (bijv. Sint Maarten) en alle overige eilanden richting de bovenkant van de Caribische zee (zeg richting USA) gaan iets grotere vliegtuigen. Inclusief 2 piloten kan er een man of 18 in. Maar als je ze zo ziet staan op de startbaan denk je dat dat nooit gaat lukken ;-)

Op het vliegveld doorloop je dezelfde procedures als bij een gewone vlucht. Imre was nog vergeten om haar kappersschaar uit haar badtasje (handbagage) te halen dus die werd afgepakt. Koen ging nog even vliegtuigjes spotten. Stiekem stokte zijn adem bij het zien van het kleine formaat en het snelle opstijgen, maar voordat hij ons kon besmetten met deze info werden wij omgeroepen. We moesten ons melden bij de gate. Een half uur te vroeg... Hier vertrekt de vlucht gewoon als iedereen aanwezig is. En kom je dan te laat bij de gate, dan heb je pech. Logisch toch?

Alles verliep zo snel dat ik niet eens kon denken aan hoe spannend ik het vond. Stijgen (met van die terugval bewegingen) vind ik het meest onprettig in een vliegtuig. "Vruuger toen ik een jong meske" was heb ik met mijn broers in een (4-persoons) Cessna gezeten, tussen de bergen door, dan zou dit toch ook een makkie zijn? Op Curacao hadden ook al veel mensen gezegd hoe leuk deze vlucht is, dus als mantra dacht ik steeds "dit wordt leuk". De kinderen zaten met z'n tweetjes voorin, recht achter de piloten. Kun je nog zien op een foto die is toegevoegd. Interessant om te zien wat er allemaal moet gebeuren om het vliegtuig aan te krijgen en wat nodig is om te vliegen. Dat was goede afleiding. Koen en ik zaten achter de kinderen. De stoeltjes/ruimte is zo krap, dat je in één keer goed op je plek moet gaan zitten want verder kun je je 20 minuten niet meer bewegen. De propellers en het vliegen maken zo'n hard geluid dat er weinig communicatie mogelijk is. Koen vroeg nog hoe het met mij ging en ik zei alleen maar "laat mij maar even". Dat was al een stuk relaxter dan wanneer ik op een kleine boot zit die hard op het water klotst. Dan hebben ze alle drie heel veel plezier! Het vliegtuig taxiet heel kort en is eigenlijk meteen in de lucht. Geen luchtzakken (halleluja) en je kunt prachtig kijken over het eiland. Ook vliegen we nog langs Klein Curacao. En dan na 20 minuten ben je alweer op een ander prachtig eiland. Het landen gaat zo vlot. De piloot helpt je uit het vliegtuig, zoals hij dat ook deed bij het instappen. Helaas geen dokter Tom uit de Flying Doctors (jeugdsentiment), maar meer een kapitein Stubing uit Love Boat. Maar ik (kapitein Schijtebroek) kan iedereen zo'n vlucht aanraden! Flamingo Airport is klein en primitief. En je staat zo buiten met je bagage. Daar worden we, na een half u, opgehaald door een taxibusje. Dit zit inbegrepen bij de autoverhuur. De auto staat al bij het huis klaar, met de sleutel gewoon in het dashboard kastje. Ze hebben hier liever dat je de auto openlaat dan dat er schade komt van de inbraak. 

Het huis is zo mooi! We hebben een eigen poort en schuifpoort, om de auto op het terrein te zetten. En voor wie het nog niet wist, dit huis is van Henny&Lia Huisman. Zij zijn de vorige dag naar huis (in NL)  vertrokken. Bedankt nog voor de tip, Rem&Suus! Er zijn 2 slaap- en badkamers, een uitgebreide keuken, een palapa (open ruimte met palmbladeren) met heerlijke hang- en zitplekken. En natuurlijk ook een zwembad. Goed toeven en relaxen hier dus! 

Wat hebben we zoals gedaan? Ik ga er in vogelvlucht doorheen...en anders bekijk je maar een keer het fotoboek (volgende project):

-Eiland rondrijden en àlles bezichtigen. Of, zoals Imre zegt; "Moeten jullie echt overal stoppen en foto's maken?". De grove natuur, de vuurtoren met ruïne, de slavenhuisjes met obelisken (of volgens Hidde de toren van Obelix), de zoutpannen, de stranden, de windsurf places-to-be, gegeten bij de Stoked Foodtruck (bekend van social media), de flamingo's, de ontelbare spots voor duikers en snorkelaars, etc. Ook nog "verdwaald" (voor zover dat kan op een eiland kleiner dan Texel) tijdens een route door semi-woestijn landschap. Het begon hoopvol met bordjes die bezienswaardigheden aangaven. Zoals een Boka, een grot waar nog muurtekeningen te zien waren van de originele inwoners (Caiquetio indianen) en een mythische rots. We vervolgen de weg en dan is er niks meer! Geen route en geen bordjes. Alleen maar beenderen van dode geiten/ezels, rood zand en cactussen. Heel veel cactussen, met overal kleine weggetjes tussendoor. Maar welke moet je dan hebben om weer terug te keren? Geen gsm bereik, route stond niet op de kaart en geen ander mensvolk te zien. De kaart bestuderend concludeerden we dat omdraaien geen zin had (was intussen een flinke afstand) en keren met alleen maar cactussen om je heen is geen aanrader (lak auto). We gaan voor 'op goed geluk'! Na enige tijd passeren we een huis (wie wil hier in hemelsnaam wonen) en daarna hebben we ook weer bereik en helpt Google maps ons verder. Onze guts feeling was in ieder geval goed. 

-Naar het Donkey Sanctuary; een geweldige opvang voor ezels. Er zitten er hier meer dan 830 en in de vrije natuur lopen er nog zo'n 1100 rond. Het is net de Beekse Bergen (autosafari), ze komen op je auto af, knabbelen en likken aan de ramen. En als je je raam open hebt komen ze met hun snuit binnen. Ze zijn heel aaibaar en cute. Je start eerst bij de plekken waar de zwangere ezels, de senioren of de veulens staan en je mag ze aaien. Koen heeft meteen weer een aanbidder (zie foto). Deze ezel lijkt wat depressief, door zijn afhangende oren en kleine oogjes. Maar is heel aanhankelijk èn een stalker. Naast een hond kan Koen ook zo een ezel meenemen! We leren intussen ook veel over de dieren. Wisten jullie dat ze allemaal een uniek soort van kruis op hun rug hebben? Zoals het patroon van een zebra of onze vingerafdruk. Verder zijn er grote landschildpadden, leguanen en flamingo's te zien. 

-Één dag hebben we de auto mogen omruilen voor een pick-up (Chevrolet Silverado) om Washington Slagbaai Nationaal Park te mogen bezoeken. Dat mag alleen met een pick-up of een 4x4. Wat een bak is dat. Ik moest echt aan 2 grepen vasthouden om erin te komen! En toen ik achter het stuur zat en de heuvels opreed kon ik niet eens zien wat er aan de voorkant van de auto zou opdoemen. Maar zo'n bak was wel nodig om hier het semi-woestijnachtige landschap te trotseren. Aan het einde van de dag waren we het hotsen en klotsen beu! De kinderen hebben ook nog een tijd achterin de laadbak gezeten, tot ze wegsmolten. Ook daar weer magnifieke natuur gezien. Met prachtige historie, uitkijkpunten, zwemplekken, dieren en dat alles in volledige rust. Een betere film locatie zou je bijna niet wensen. 

Wat een heerlijke tijd was dit weer en ze gaan ons terugzien! Geerlof en Anita (contactpersonen op Bonaire voor het huis) geven een belletje als Henny zijn huis wil verkopen en werk in het onderwijs is er genoeg voor ons ;-)

Maandag 28 juli mochten we nog de hele dag gebruikmaken van auto en huis. Geerlof en Anita kwamen nog afscheid nemen en brachten cadeautjes voor de kinderen mee. Van ons kregen ze o.a. een lekker wijntje. De taxi was er stipt om half 4 en bracht ons naar Flamingo Airport. Daar aangekomen kregen we de kriebels...waar is de IPad van Imre? Imre had hem niet gehad en wij ook niet. Hidde had onder de bedden gecheckt, niks gezien. Omdat we de bagage moesten afgeven hoopten we dat hij erin zou zitten. We konden niet veel meer. Wel Geerlof en Anita geïnformeerd, of ze even onder het bed wilden checken. Die waren helaas niet meer bij het huis, maar zouden over een kwartier gaan kijken. En ja hoor...hij lag toch onder het bed. Dit geeft Hidde dan een cocktail aan emoties. Koen en ik even schakelen. Meteen de Marechaussee bevraagd. Geerlof en Anita sjeesden naar het vliegveld en hebben de IPad afgegeven aan de baliemedewerker. Een foto van deze goede man gemaakt, als bewijs voor mij. Haha! Die man had beloofd hem aan ons te geven als we het vliegtuig in zouden stappen. Want zoals het hier echt gaat....je hebt hier als werknemer verschillende rollen op het vliegveld. Van baliemedewerker incheck, tot boardingpass controleur, tot begeleider van mensen naar de trap, tot vliegtuigbegeleider als een vliegtuig aankomt of vertrekt. Misschien voor jullie het stuk bekend van Jochem Myjer op YouTube; de Bonaire-menéér. Terwijl Geerlof mij informeert over de IPad zien we de baliemedewerker en hebben we de IPad terug! Met een knipoog van de Marechaussee. Zo kan het hier gewoon allemaal, hoe anders zou dat geweest zijn op Schiphol! 

Koen zegt op een moment "Ben benieuwd of we wel gaan vliegen. Er staat een man op een ladder met een schroevendraaier". En niet veel later komt de gezagvoerder zelf iedereen inlichten. Er is een technisch probleempje en dat moet gerepareerd zijn voordat er gevlogen mag worden. Een of ander klepje op de vleugel dat nodig is bij remmen in de lucht of bij landing, geeft een foutmelding. En protocol schrijft voor dat er niet gevlogen mag worden met een waarschuwingslampje (in de cockpit). De technische man heeft een koffer met schroevendraaiers en moet proef ondervindend gaan uitzoeken welke schroevendraaier hij nodig heeft. Er is geen elektrische schroevendraaier beschikbaar! Dit kan een uurtje duren. Uiteindelijk zijn het er 2 geworden. Gelukkig daarna een soepel nachtvlucht. Alleen veel storende geluiden in de nacht. Mensen hebben dan ineens heel erg de behoefte om heel lang en hard met zakjes en verpakkingsmateriaal te gaan fröbelen. Ook stom dat deze zakjes (met 3 koeken p.p. erin!) uitgedeeld worden voor de nachtverlichting aangaat. Echt, ik dacht op een gegeven moment dat ik zou gaan gillen. Had zelfs met mijn oordoppen in er last van. Na het landen bleek er geen parkeerplek te zijn. Er stond een Amerikaan op onze plaatst die al weg had moeten zijn. Steeds werd er omgeroepen dat ze zo bij ons terugkwamen met nieuwe info, maar dat duurde steeds langer en langer. Uiteindelijk is de Amerikaan weggesleept en konden wij na een uur parkeren. In die tijd mocht er geen gebruik gemaakt worden van het toilet. Gggrrr, zoveel mensen met hoge nood! Daarna duurde het nog lang voordat we uit konden stappen en moesten we ook nog een uur wachten bij de bagageband. Maar al met al, de rest verliep soepel! Fijn om de drempel weer over te stappen, met een gevulde koelkast en wat verrassingen. Meteen aan het opruimen gegaan en netjes gewacht met in slaapvallen op de gewone Hollandse tijd. We hebben het klokje rond geslapen!

Dankbaar voor deze geweldige reis, dankbaar voor de prachtige dolfijntherapie en ook heel dankbaar voor alle lezers en jullie lieve berichten! Namens Hidde ook DANK JE WEL!

Wat is het effect van de therapie, wordt ons geregeld gevraagd. Dat is moeilijk in woorden uit te drukken, maar we voelen het! Hidde is meer aanwezig, kan zich beter uiten/het verwoorden. Al moeten we hem blijven stimuleren en bevragen. Hij is meer betrokken, stelt zelfs inhoudelijke vragen. En hij is flink aan het puberen. Vooral het papegaaien of uitdagen gaat hem goed af. Ook keuzes maken lijkt al wat soepeler te gaan. Het lukte hem eerst niet om aan te geven wat hij nu echt zelf wilde. Dat kan hij nu nog steeds niet meteen, maar als we hem de tijd geven komt hij met een keuze. En soms kan hij de keuze ook nog verantwoorden. Wil je wel of niet naar "de Acht van Chaam" (wielerwedstrijd). Hij zegt nee, omdat hij voelt dat papa moe is en twijfelt. Na wat bedenktijd komt hij ons melden het wel te willen zien. Hij geeft daarna ook aan dat hij wil gaan omdat hij Tim Merlier zo goed vindt en hem wil zien fietsen. En uiteindelijk hebben die 2 mannen een geweldige avond. 

En nu voor de laatste keer AYO (een afscheidsgroet in het Papiaments)